Soğuğu Hissetmek

Fotoğraf hayatımızın merkezinde yer alıyor; çoğu zaman geçmişin kaydını tutmak için fotoğraf çekiyoruz, ancak yine de fotoğrafın kendisi doğası gereği gerçeklikten uzaktır. Fotoğrafa baktığımızda varlığından şüphe duyulmayan, zaman içinde donmuş bir an görürüz ama aslında karşımızda seslerin, kokuların ya da kelimenin tam anlamıyla orada olma hissini vermeyen iki boyutlu bir görüntü vardır. Dolayısıyla çekilen fotoğrafın "orada olma hissini" yansıtabilmesi fotoğrafçının becerisiyle yakından ilişkilidir.

Bertrand Bernager sözlerine şöyle başlıyor: "Bence bu iletimin çok büyük bir bölümü doku sayesinde gerçekleşiyor. Görüntüye bakan kişinin oraya uzanıp dokunabileceği hissini yaşaması için dokudan yararlanıyorum.”

Kısa bir süre önce gerçekleştirdiği İzlanda seyahatinde bu teoriyi test etmek için mükemmel bir fırsat yakaladığını söylüyor Bertrand. “Fotoğrafçılık bölümünden daha yeni mezun oldum ve Paris'te çok sayıda sokak ve mimari eser fotoğrafı çektim. Öte yandan her zaman kendimi yeni şeyler denemeye zorluyorum. Aklımdaki fikirlerden biri bir manzara projesiydi ve bir anda kendimi kış ortasında İzlanda'da buldum. Şüphesiz bu tercihimle konfor alanımın dışına çıkmış oldum ama zaten fotoğrafçılığı da bu yüzden seviyorum: seyahat etmek ve cesur olmak için sonsuz olasılık var!”

-20 derecede birbiri ardına gelen Atlantik kar fırtınalarının vurduğu volkanik kayaların çorak ıssızlığı karşısında “neredeyse şok geçirdim” diyor Bertrand. Ama aslında tam da beklediği etkiyi gösteriyordu bu manzara.

“Gerçekten çok farklı ve yabancı bir manzaraydı bu, haşin ve garip bir havası vardı ve başlangıçta bu görüntüye anlam vermek zordu. Siyah volkanik kayalar ile beyaz kar ve buzdan oluşan neredeyse tek renkli bir resim vardı karşımda.”

Belirli bir yapı olmadan, yeni uyaranlar ve seçeneklerden oluşan bir kaosun içinde verimli olamayacağını bilen Bertrand doğru bir uygulamaya yöneldi. "Fotoğrafçı olarak kendinizi bir şeye bağlamanız gerekiyor, aksi takdirde sürüklenerek rastgele çekim yaparsınız." Bertrand, çekimleri için genel bir çerçeve oluşturmaya çalışırken "yapması gereken şeyin sadece orada olmanın hissettirdiği sertliğe ve soğukluğa odaklanmak" olduğuna karar verdi.

Dokuyu tam anlamıyla iletebilmek için “Eldivenlerimden birini çıkarıp kayalara ve buza dokundum. Düşündüğünüzde, bir şeyin tadını anlatmak istiyorsanız dilinizi değdirmeden o tadı anlatamazsınız; dolayısıyla bir şeye dokunmadan o şeyin nasıl hissettirdiğini nasıl anlatabilirsiniz?”

Bertrand'ın, çektiği İzlanda'daki en büyük buz tabakası olan Vatnajökull buzulu fotoğraflarında dikkatli bir fotoğrafçılık tekniği ve ışığın zekice kullanımıyla (ki bunların ikisi de dokulu bir görünüm elde etmeye yardımcı olur) buz mağaralarına hayat verdiğini görüyoruz. Bertrand bunu şöyle açıklıyor: “Işık ve ışığın rengi dokuyu tamamen etkiliyor. Bu mağaraları gökyüzünün masmavi olduğu bir günde bulduğumuz için buz da koyu deniz mavisi renginde görünüyor. Yön için de aynı şey söz konusu; daha dik gelen ışık daha fazla doku görünmesini sağlıyor.”

"Bu mağaraların her biri eşsiz" diyerek anlatmaya devam ediyor Bertrand. "Bunlar mevsimsel olarak ortaya çıkıyor ve sonra yok oluyor. Buzun doğası böyle ve bunları gördüğüm için kendimi çok şanslı hissediyorum.” Bertrand yakın çekim yaparak buzlu dokulardan en iyi şekilde yararlanmış. Bunun için, sahip olduğu Alpha 1 fotoğraf makinelerinden birine FE 12-24mm f/2.8 GM lens takıp 12mm'de diyaframı sonuna kadar açarak ve en yakın mesafeye manuel netleme yaparak çekim yapmış. "Lensi buza yasladım, böylece buzun içindeki hava kabarcıkları ve kum görünür oldu. Bu kadar yakınken sanki suyun altındaymışsınız gibi hissediyorsunuz."

"Burada diyaframı sonuna kadar açarak çekim yapma ve sığ alan derinliği oluşturma tercihi önemliydi ve güvenilir Alpha 1'im bu işin üstesinden kolayca geldi. Diyaframı kısmaktansa geniş diyafram açıklıkları kullanmak net ve bulanık kısımlar arasında kontrast sağlayarak bu doğal dokuları daha belirgin hâle getiriyor. Daha net görünüyorlar ve daha üç boyutlu bir görünüm ortaya çıkıyor.”

Aynı kontrast biçimi Bertrand’ın, Breiðamerkursandur (veya "Elmas Sahili") çekimlerinde de görülüyor. Burada siyah kuma yayılmış ufak taşlar güneşin altında parıldıyor. “Yine” diyor Bertrand “Kontrast nedeniyle gözünüzü yüksek düzeyde netliğe sahip dokudan alamıyorsunuz ama düşük deklanşör hızı da taşların çevresindeki dalgaları ve kırılmaları bulanıklaştırıyor. Burada yaklaşık 10 saniyede çekim yaptım.”

"Aslında seyahatimde sanırım sadece bu çekim için tripod kullandım. Alpha 1'deki gövde içi, beş eksenli görüntü sabitleme özelliği o kadar iyi ki yalnızca uzun pozlama veya gece fotoğrafları için o "bacaklara" ihtiyaç duyuyorum."

Bertrand sözlerine şöyle devam ediyor: “Sony Alpha 1'i bir yıldan uzun bir süredir kullanıyorum, bence bu makine profesyonel fotoğraf makinelerinde gelinen son nokta; her özelliği mükemmel bir şekilde sunuyor. 50 megapiksel çözünürlük harika bir görüntü kalitesi sağlıyor, dinamik aralık da muhteşem. Düşük ışıkta da harika işler çıkarıyor, büyüleyici otomatik netleme özelliklerine sahip ve tank gibi sağlam. -20 derecede fırtınada ve kar yağarken çalıştım ve bu fotoğraf makinesi bir kere bile kapanmadı.”

Bertrand konuşmasını şöyle noktalıyor: “Alpha 1, güveninizi kazanacak şekilde üretilmiş ve her şeyi çekebiliyor olması bu makineyi deneysel çalışmalar için de mükemmel bir araç haline getiriyor. Hem manzara fotoğrafçılığı hem İzlanda benim için yepyeni deneyimlerdi ve yazın tekrar buraya gelmeyi umuyorum, o zaman karşıma bambaşka görüntüler çıkacak. Keşfedilecek (ve dokunulacak) yepyeni bir yer beni bekliyor olacak ve ben de yanımda Alpha 1'im olduğu için çok mutlu olacağım.”