Odaktaki Görüntü

Bu Steven Oprinsen. Kendisi Hollandalı ünlü bir ressam ve farklı ortamlar kullanan bir sanatçı. Steven, dünyanın zirvesine çıktı ve kendi alanında çok başarılı oldu ama sıkıntılar da yaşadı. Rock&roll tarzında bir yaşam sürdü, kayıplar yaşadı ve hatta bir süre evsiz kaldı. Ama mücadele edip çıkış yolunu buldu ve tekrar zirveye çıktı.

Steven, benim arkadaşım, yani arkadaşımdı... Kasım 2020’de kalp krizinden aniden vefat etti. İşte bu yüzden diğerlerinin içinde bu portrenin benim için özel bir anlamı var.

Fotoğrafa baktığınızda, bence her şeyi gösteriyor. Ağır bir fotoğraf, sıkıntılarını görebiliyorsunuz ama başarılarından duyduğu gururu da görüyorsunuz.

Bu fotoğrafı Sony Alpha 7R III’ümle çektim ve eğim-kayma adaptörlü bir lens kullandım. Normalde böyle bir adaptör mimari veya ürün fotoğrafçılığında dikey çizgilerin düz olması için kullanılır ama ben burada alan derinliğini değiştirmek için kullandım.

Bana göre Steven çok gizemli biriydi. Steven’la konuştuğunuzda, hemen hemen her sohbetin sonunda “Bu adam neler yaşamış?” diye düşünürdünüz. Kişiliği o kadar derindi ki… İşte bu fotoğrafta elde etmeye çalıştığım da buydu. Eğim-kayma adaptörünü sadece gözlerini ve yüzünü netlemek için kullandım; vücudunun geri kalanı bulanık ve bu da gizemli, sıra dışı görünen bir alan derinliği yaratıyor. Bunların hepsini fotoğraf makinesinde yaptım, bu fotoğrafta Photoshop veya düzenleme yok.

Genellikle fotoğraf makinesinin elektronik vizöründen bakarak çekim yaparım ama bu durumda normalde portre çekerken kullandığım mükemmel Eye AF özelliğini kullanamazdım. Bu, son birkaç yıl içinde çıkan en iyi özelliklerden biri. Ama eğim-kayma adaptörü nedeniyle manuel netleme yapmak zorundaydım, bu yüzden pik netlemeyi ve arka ekranı kullanarak görüntüyü tam istediğim gibi netledim ve alan derinliğini sadece Steven’ın gözlerine yerleştirdim.

Sonuçta ortaya gerçek Steven Oprinsen’ı gösterdiğini düşündüğüm bir fotoğraf çıktı. Normalde espriler yapar, adeta bir maskeyle dolaşırdı ve kendini korumak için hep böyle biriymiş gibi davranırdı. Kimseye asla %100 güvenmezdi. Ama bu çekimde öyle bir bağ kurduk ki bu maskeyi ve arkasındaki duvarı kaldırdım.

İşte bu yüzden portre fotoğrafçısı olmaktan gurur duyuyorum. İnsanlar beni hayatlarına, gerçek hayatlarına alıyorlar, böylece bu portreleri çekebiliyorum.