Müzik sektöründe, tutku ve coşku sanatçıları önemli bir yere taşıyabilir. Bu özellikler gerçek yetenekle birleştiğinde ise önlerindeki olasılıklar sınırsızdır. Ralph Larmann, bu özelliklerin tümünü hem müzisyenliğinde hem de fotoğrafçılığında muazzam bir şekilde ortaya koyan bir sanatçı. Bugün fotoğraflarını çektiği stadyum sahnelerinde şimdiye kadar hiç çalmamış olsa da nesnesine olan adanmışlığı ve tutkusu onu müzik fotoğrafçılığındaki en önemli isimlerden biri haline getirmiş.

Turneler ve sahne tasarımıyla ilgili fotoğraf kitapları yayınlamanın yanı sıra kariyeri boyunca dünyanın en büyük müzik gruplarından bazılarını fotoğraflayan Ralph, müziğe duyduğu gerçek tutkuyu başarısının sırrı olarak görüyor. “İlk aşkım” diyen Ralph anlatmaya devam ediyor: “9 yaşımdan beri bateri çalıyorum. 13 yaşımdan bu yana müzik okulunda bateri dersleri aldım, müzik gruplarında çaldım ve menajerlik yaptım, müzik ürettim ve hâlâ haftada bir gün bateri dersi veriyorum. Müzik her zaman hayatımda oldu ve asla beni ben yapan şeylerden vazgeçmek istemiyorum.”

19 yaşında müzik dergilerinde yazılar yazan Ralph önemli bir karar alarak, bizzat tanıştığı müzik gruplarının fotoğraflarını çekmeye başladı. “Fotoğrafçılığa işte böyle başladım.” diye itiraf eden Ralph şöyle devam ediyor: “Müziğe olan bağlılığım çektiğim her fotoğrafı besliyordu. Turneler hakkında, Kiss, The Rolling Stones ve Oasis gibi önemli grupları ve kullandığı enstrümanlar ile amplifikatörleri anlattığım bir yazı dizisi hazırladım. Ardından genellikle setlerin başında çalınan üç veya dört şarkı sırasında fotoğraflar çekiyordum. Bu, kendi tarzımı gerçek anlamda oluşturmaya başladığım zamanlardı.”

Ralph, çalışmalarında canlı performansların enerjisine ve duygularına odaklanıyor. “Mükemmel fotoğraf, o ortamda olmanın tüm enerjisini yansıtmalıdır.” diyerek yaklaşımını açıklayan Ralph şöyle devam ediyor: “Sanatçının duruşu, ışıklandırma ve bunların sahneye göre nasıl kadrajlandığı bu enerjiyi yansıtan unsurlardır. Kendi tarzıma gelince, ben kalabalığı görmeyi seviyorum. Canlı müzik temalı fotoğraflar çekiyorum. Dolayısıyla, fotoğraflarıma bakan kişiler oradaki herkesle birlikteymiş gibi göğsünde basın ritmini hissetmeli.”

Ralph’in son Eurovision Şarkı Yarışması’ndaki çalışması bu yaklaşımını mükemmel bir şekilde gösteriyor. “Bugüne kadar 18 kez Eurovision yarışmasını fotoğrafladım.” diyerek gülümseyen Ralph ekliyor: “Büyük finaldeki enerji muhteşemdi. Bana göre müziğin olimpiyatları sayılan, sevdiğim bir yarışma. İnsanlar, eğlence ve 40 ulusun müziği kutlaması…Olağanüstü!”

“Kalabalık ile sahnede yaşananlar arasında bağlantı kurmanız gerekiyor.” diyerek açıklamaya girişen Ralph’e göre, “Bunun nedeni, kalabalık ile ortamın şovun bir parçası olması. Sanatçılar bunu biliyor. Dolayısıyla, fotoğrafçıların da bilmesi gerekiyor.” Kendinden geçmiş hayranların yüzlerini, muhteşem sahne tasarımlarını, ışıklandırmayı ve havai fişek gösterilerini de sanatçılarla birlikte kadrajlamak için çoğu zaman geniş açılı çekimler yapmayı tercih eden Ralph’in en büyük etkinliklerde sekiz tane Sony Alpha 1 fotoğraf makinesiyle çalıştığı da oluyor.

“Bu fotoğraf makineleri bana birçok yönden yardımcı oluyor. Bu inanılmaz bir şey.” diyor Ralph. “Eurovision’da çalışırken FE 14mm f/1.8 GM ve FE 35mm f/1.4 GM gibi prime lensler kullandığım dört Alpha 1 fotoğraf makinesiyle uzaktan fotoğraflar çekiyor, FE 12-24mm f/2.8 GM ve FE 24-70mm f/2.8 GM II gibi zumlar takılı dört fotoğraf makinesini de sahnenin etrafında hareket ederken yanımda taşıyordum.”

“Uzaktan çekimler için zaman atlamalı modlar kullanıyorum çünkü konserlerde çok fazla parazit oluyor ve radyo sinyallerine güvenemiyorsunuz.” diyerek yöntemini anlatmaya başlayan Ralph şöyle devam ediyor: “Yeni bir konser alanına gittiğimde erkenden işe koyularak fotoğraf makinemi sabitleyeceğim en iyi noktaları buluyorum. İyi fotoğraflar çekmek için neler yapmam gerektiği konusunda epey tecrübeli biri olsam da hangi tekniklerin işe yarayacağı şovun türü, ışıklandırma, alanın büyüklüğü ve sahnenin türü gibi faktörlere bağlı oluyor. Ne mutlu ki fotoğraf makinelerimi sabitlememe yardımcı olan birçok araca, uzmanların kullandığı braketlere ve biri 13 m uzunluğunda olan çok sayıda el yapımı tripoda sahibim.”

Geniş açılı fotoğraf çekmenin başka zorlukları da var ancak Alpha 1, Ralph’in bunların da üstesinden gelmesine yardımcı oluyor. “Sahne ışıklandırmasının ve havai fişeklerin çok parlak ve öngörülemez olması nedeniyle dinamik aralık büyük bir endişe kaynağı.” diyen Ralph anlatmaya devam ediyor: “Ateş, lazer, duman şovları ve renk sıcaklığında şiddetli değişimler olabiliyor. Bu nedenle, düzenleme sırasında en iyi kaliteyi elde etmeme yardımcı olması için, fotoğraf makinemin 14 bit boyutunda ham dosyalar oluşturmamı sağlayan muhteşem özelliğinden yararlanıyorum. Bir tanesi bile aynı ışıklandırmaya sahip olmadığından görüntüleri ayrı ayrı işliyorum ve Alpha 1’in 30 fps burst modu sayesinde tam olarak istediğim anı seçebiliyorum.”

Konserler ve gösteriler esnasında hissettiklerini aktarması açısından, fotoğraf makinesinin muhteşem 50 megapiksel çözünürlüğü de Ralph’in önemli bulduğu özelliklerden biri. “Bu pikseller sayesinde 2 metre boyutunda devasa çıktılar alarak fotoğraflarıma bakan kişileri gerçek anlamda canlı müzik deneyiminin içine çekebiliyorum.” diyerek bu durumu doğrulayan Ralph ekliyor: “Böylece onlar da kendilerini fotoğraftaki ana kaptırabiliyorlar.”

Son olarak, Ralph’in kendi enerjisi hakkındaki sorularınızı duyar gibiyiz. “Bolca enerjim var.” diyerek gülümseyen Ralph şöyle devam ediyor: “Çünkü Eurovision gibi etkinlikleri çekerken asla çalışıyormuş gibi hissetmiyorsunuz. Öte yandan, enerjinizi dikkatli kullanmanız gerekiyor. Sevdiğiniz şeyi yaptığınızdan emin olmak için enerjinizi doğru yöne yönlendirmelisiniz. Sony ekipmanımla müzik fotoğrafları çekerken doğru yerde olduğumu biliyorum ve aynı enerjinin doğrudan bana döndüğünü hissediyorum.”