Mayıs ile eylül arası Kiki Hendriks için yarışma sezonu. Uzun atlama ve 100 metrede uzmanlaşmış Hollandalı paralimpik sporcu, en üst düzeyde yarışmalara katıldı. Son olarak 2024 Paralimpik Yaz Oyunları ve 2025 Dünya Para Atletizm Şampiyonası’nda yer aldı ve burada uzun atlama T64 kategorisinde gümüş madalya kazandı.

Zorlu hazırlık ve yarış programını detaylı olarak anlatan Kiki, “Kış antrenmanla geçer, yazın ise sonuç alırsınız,” diye açıklıyor. “Durmadan antrenman yaparsınız, bir atlayışa birkaç santimetre daha eklemek ya da sprint süresini birkaç salise kısaltmak için kendinizi zorlarsınız. Sezon boyunca neredeyse her hafta bir yarış vardır. Buna karşın, kendinizi zorlamaya devam etmek iyidir. İşte o zaman çabalarınızın meyvesini vermeye başladığını görürsünüz.”

Rekabetçi sporda kararlılık, çaba ve cesaret vazgeçilmez unsurlardır ancak iki yaşında sol alt bacağını, sağ elini ve sol elinin parmaklarını, ardından gençliğinde sağ alt bacağını kaybeden Kiki için bu özellikler günlük yaşamın önemli bir parçası. Aynı özeni fotoğrafçılığına da göstermiş ancak bunun getirdiği faydaların farklı olduğunu söylüyor.

“Aslında atletizmden önce de fotoğrafçılıkla ilgileniyordum,” diye açıklıyor, “en başından beri bu benim için bir kaçış, doğada olmanın keyfini yaratıcı bir şeyle birleştirme şansı oldu.” “Büyükannem çok beğendi,” diye hatırlıyor, “ve denemeler yapmam için fotoğraf makinesini ödünç almama izin verdi. Okulda bir öğretmen de beni cesaretlendirdi ve Polonya’dan gelen öğrencilerle fotoğrafçılık temalı değişim programlarına katıldım. Bu bana çekim yapma ve fotoğrafçılığı seven diğer kişilerle tanışma fırsatı sundu.”

Kiki sözlerine şöyle devam ediyor: “Bugün, fotoğrafçılık benim için antrenman ve yarışmaların yorucu temposundan mükemmel bir kaçış yolu. Dinlenme günlerimde neredeyse her zaman fotoğraf makinemle dışarı çıkıyorum. Parkta veya tarlalarda yürümeyi ya da oturup önümde bir fırsat anının belirlemesini beklemeyi çok seviyorum. Bu ortamlarda olmak çok rahatlatıcı. Atletizm hayatı hızlı olsa da fotoğraf makinemle birlikteyken yavaşlamanın, beklemenin ve sabırlı olmanın tadını çıkarıyorum.”

Amsterdam’da yaşayan Kiki, Zandvoort ve Noordwijk arasındaki sahil şeridinde yer alan koruma altındaki 3.400 hektarlık Amsterdamse Waterleidingduinen’i sık sık ziyaret ederek yaban hayatı fotoğrafçılığının keyfini çıkarıyor. Alageyiklere, tilkilere ve 100’den fazla üreyen kuş türüne ev sahipliği yapan bu yer, onun gibi doğaseverler için zengin bir ortam olsa da tatillerdeyken de manzara fotoğrafları çekiyor ve ayrıca yarışmalar arasındaki boş zamanlarında pist kenarından diğer yarışmacı arkadaşlarını görüntülüyor.

“Waterleidingduinen gibi yerlere gitmeyi seviyorum çünkü her zaman fotoğraflayabileceğim bir yaban hayatı var,” diyor. “Hatta en başlarda bile, özellikle de normalde göremeyeceğim detayları görmemi sağlayan bir makro lens kullanırken küçük hayvanları, böcekleri ve kuşları fotoğraflamak benim için büyüleyiciydi. Makro aynı zamanda netlikle oynamama olanak tanıyor, bunu her zaman çok sevmişimdir. O kadar yakınsınız ki arka planda ve ön planda her zaman çok fazla bulanıklık oluyor ve netleme en küçük hareketlerde bile değişiyor. Bu benim için büyüleyici.”

Kiki, Sony FE 200-600mm f/5.6-6.3 G OSS gibi makro olmayan lenslerle de yakın çekimler yapmaktan hoşlanıyor. Bir yusufçukla yakın zamanda karşılaştığını hatırlayarak “Bu lensle bu kadar yakınlaşabilmeniz şaşırtıcı,” diyor. “O gün geyik fotoğraflamak için dışarı çıktım ama meğer parkın yanlış girişine gitmişim ve görülecek hiçbir şey yoktu. Eve yürürken çimlerde oturup bir şeyler içmek için durdum ve o zaman yusufçukların gelip gittiğini fark ettim. Doğru lensin yanımda olmadığını düşünüyordum ama yine de çaba gösterip denemeye karar verdim. Sonra beklediğim yusufçuk tam da doğru yere kondu.”

Çocukluğundan beri karşılaştığı fiziksel zorluklar göz önüne alındığında, büyük bir lens ve şu anda kullandığı Sony Alpha 1 II gibi gelişmiş bir fotoğraf makinesini kullanmak bazılarına olanaksız gelebilir ancak Kiki için bu sadece aşılması gereken bir başka engel. “Benim için bir şeyler üzerinde daha çok çalışmak zorunda olmak normal çünkü dünya iki eli olan insanlar için yaratılmış! Sağ koluma açılıp kapanabilen bir protez el takıyorum ve bunu genellikle lensi desteklemek için kullanıyorum. Sonra sol elimdeki baş parmağımı kullanarak ayarları değiştiriyorum ve deklanşörü açıyorum. Baş parmağım beni kurtarıyor, aksi takdirde işim çok zor olurdu!”

Kiki, monopod ve gimbal kafası gibi aksesuarların kullanılmasının da sabitlemeye katkıda bulunduğunu, zaman zaman uzaktan deklanşör kablosunun da aynı şekilde yardımcı olduğunu açıklıyor. Ancak sportif başarıları gibi hepsi olumlu bir tutum ve pratik ile birbirine bağlı. “Fotoğrafçılık için gerçekten çok zaman harcadım,” diyor. “Bazı şeyler işe yaradı, bazıları yaramadı. Bana göre hiçbir şey olanaksız değil, yeter ki deneyip çözmeye çalışın. Her zaman başarmanın bir yolu vardır.”

“Sony Alpha 1 II fotoğraf makinemin, makine ve lens üzerindeki girişleri kişiselleştirebilme gibi çeşitli özellikleri de bana yardımcı oluyor,” diyor. “Bu, daha kolay ulaşabildiğim düğmelerle yeniden eşleştirdiğim otomatik netleme için özellikle geçerli. Üstelik genel olarak fotoğraf makinesinin AF performansı inanılmaz derecede önemli. Aslında AF’yi belirli bir nesneyi takip edecek şekilde ayarlayabiliyorum ve fotoğraf makinesi benim herhangi bir ek müdahaleme gerek kalmadan karenin herhangi bir yerinde bu işi yapıyor, böylece ben de kompozisyona odaklanabiliyorum. AF ve kare hızı da herhangi bir yaban hayatı nesnesine yetecek kadar hızlı.”

“Fotoğraf makinesi gövdesinde ve lenslerdeki SteadyShot görüntü sabitleme özelliği, nesneleri takip ederken ya da kompozisyonu hızlıca değiştirmem gerektiğinde ve dengem biraz bozulduğunda da bana yardımcı oluyor,” diye devam ediyor. “Ayrıca çoğu zaman sağ kolumda dengede tutmak zorunda olduğum için ekipmanımın hafifliği de önemli. 10 yıl önce bu işe başladığımda hem fotoğraf makineleri hem de lensler çok daha büyük ve ağırdı ancak manzara çekimleri için kullandığım FE 24-70 mm f/2.8 GM II gibi modellerin ağırlığı o zamandan beri büyük ölçüde azalmış durumda.”

Kiki pistteki rekabetten uzaklaşıp fotoğraf makinesini kullandığında, normalde gözünden kaçacak olan şeyleri gördüğünü ve hissettiğini söylüyor. “Artık daha iyi bir gözlemciyim ve anı daha iyi yaşıyorum. Bu durum, başkalarına karşı da daha rahat olmamı sağladı,” diyen Kiki sözlerini şöyle tamamlıyor: “İlk başladığımda utangaç bir çocuktum ama fotoğrafçılık bu konuda bana gerçekten yardımcı oldu. Bu alana duyduğum heyecan, aynı tutkuyu paylaşan diğer fotoğrafçılarla bağ kurmama yardımcı oldu.”

“Yarıştığım, antrenman yaptığım ve seyahat ettiğim vakitlerde, bunlar zamanımın %90’ını kaplıyor ve çoğu zaman tek gördüğüm şey havaalanlarının, otobüslerin ve stadyumların içi. Elbette bunun bir parçası olmayı çok seviyorum ama bu durum, fotoğraf makinemle dışarı çıkabildiğim zamanları daha da özel kılıyor. Hayalim, 2028 Paralimpik Oyunları’nda yarıştıktan sonra yapmayı umduğum safaride Alpha 1 II’yi yanımda götürmek. Her iki hedefe de ulaşmak için çabalamaya devam edeceğim.”