Bu belki de portre fotoğrafçılığının en yalın hali. Sade beyaz fonda basit bir nesne. En ikonik portrelerin bazıları bu temel yaklaşım ile yakalanmıştır. Bu sadelik, dikkatlerin çevre veya arka plan üzerine değil de doğrudan nesne üzerine odaklanmasına olanak tanıyor.

Sırbistanlı fotoğraf sanatçısı Nemanja Maraš konuyla ilgili görüşünü şu sözlerle ifade ediyor: “An itibariyle siyah-beyaz çekimin benim ifade biçimim olduğunu hissediyorum. Bundan beş veya altı yıl öncesine kadar beyaz fonda fotoğraf çekmekten nefret ederdim. Bir stüdyoda çekim yapılacağı söylense, bunun sıkıcı olduğunu düşünürdüm. Ama belki de konu beyaz fon değil, projenin farklı bir şeye ihtiyaç duymasıydı".

Artık beyaz fonda stüdyo çekimleri ile ilgili farklı bir görüşe sahip olan Nemanja, son dönemde Sony Alpha 7 C kitini kullanarak tanıdığı kişilerin bir dizi portresi üzerinde çalışıyor. Fotoğraflayacağı kişileri ise kendilerinde bulduğu ilginç unsurlara göre seçiyor. “Birinin portresini çekmek isteme sebebim o kişinin güzelliği veya kıyafetleri olmuyor. Nesneye dair ilginç bulduğum bir yön muhakkak oluyor ve ben bunu fotoğraf makinem ile yakalamak istiyorum".

Beyaz fon üzerine siyah-beyaz çekimin sadeliği, Nemanja’nın karakter ve duygular üzerine yoğunlaşabilmesi için mükemmel bir imkan sunuyor. “Beyaz arka planla birleşen siyah-beyaz çekimin verdiği minimalizmi ve belirginliği seviyorum. Böylece dikkat dağıtıcı tüm unsurlar ortadan kalkmış oluyor".

Nemanja'nın işi sade tutma felsefesi kullandığı fotoğraf makinelerinde, lenslerde ve ışıklandırmada da kendini gösteriyor. Genelde nesnelerin yüzünü büyük bir beyaz şemsiye kullanarak tek bir flaş ile aydınlatıyor. “Bazen bembeyaz olması için iki arka plan ışığı kullanıyorum, bazense biraz tembellik edip pek uğraşmıyorum” diyerek samimiyetle kendini ifade eden Nemanja sözlerine ekliyor: “Işığı hafif ve basit tutmak hoşuma gidiyor, çünkü bu şekilde kişinin kendisine odaklanabilme özgürlüğüm oluyor. Kişinin yüzü kendi hikayesini anlatsın istiyorum".

Sony Alpha 7C kullanan Nemanja, henüz deklanşöre bile basmadan görselin neye benzeyeceğini görmesini sağlayan monokrom tekniğinden faydalanmayı tercih ediyor. Alpha 7C, stüdyo portreleri çekmek için ilginç bir tercih olarak gözükebilir, ama Nemanja bu cihazın gösterişli telemetre tarzına bayılıyor.

“Belki de pahalı bir telemetre fotoğraf makinesine sahip olma hayaliyle büyüdüğüm içindir; tıpkı bir Rolex saatin olmasını istemek gibi. Alpha 7C’yi elimde tutarken bana verdiği hissi seviyorum. Adeta bana hareket özgürlüğü veren kompakt bir fotoğraf makinesi gibi".

Hepimizin bildiği gibi, çoğu fotoğraf sanatçısı portre çekimlerinde 85mm odak uzaklığına sahip cihazları tercih ediyor. Ancak Nemanja’nın tercihi Sony FE 55mm f/1.8 ZA lens yönünde. Bu yakın lens türü, stüdyo kullanımında Nemanja’nın nesne ile daha içten ve samimi bir ilişki kurmasına izin veriyor. İletişim, resmin son halini alırken hayati önem taşıyor.

“Ortaya çıkacak görsel hakkında net bir vizyonum olmadığı zaman, nesne ile işbirliği halinde oluyorum ve ben çekim yaparken kişiye hareket etmesini söylüyorum. Beğendiğim bir sahne olduğu zaman ‘Bu harika’ diyerek o poza geri dönmesini rica ediyorum. Daha sonra ise küçük oynamalar yapıyorum. Tıpkı bir ressamın eskiz çizmesi gibi”.

Nemanja’nın Sony Alpha 7C ile beraber kullandığı bir başka lens ise 24mm f/2.8 G. Küçük boyutu ile Alpha 7C ile mükemmel uyum oluşturan bu lensin geniş açılı odak uzunluğu, Nemanja’nın perspektif kullanarak yaratıcılığını kullanmasını sağlıyor.

“Siyah takım giyinen bir kadının oturur pozisyonda portresini çekmiştim. 24mm lens ile çektiğim bu fotoğraftaki ilginç ve yönlendirici çizgiler bizi kadının yüzüne doğru yaklaştırıyor. Bu da bize nesnenin vücudunu tamamen çarpıtmaksızın imge üzerinde yaratıcı bir unsur sunuyor.

Bazı fotoğrafların alışılmadık kompozisyonu epeyce dikkatle tasarlanmış duruyor. Geleneksel kurallardan uzak duran Nemanja, neyin güzel gözüktüğü konusunda sezgilerine kulak veriyor.

“Kurallar çiğnenmek içindir ve tam da bu yüzden kuralları öğrenmeliyiz derler. Bazen rahatsızlık uyandırması için fotoğrafları kırpıyorum, ama bu bahsettiğim iyi anlamda bir rahatsızlık. Sanatın kendisini anlatması için en iyi yöntem budur” diyor Nemanja. “Sanat insanları rahatsız etmeli, çünkü bu içimizde bir sürecin başlangıcı oluyor. Öte yandan bazen insanları çerçevenin en ortasına rahatça oturtmayı seviyorum. Bu tamamen içgüdülerimin bana ne söylediğine bağlı".

Sezgilerini kullanabilen Nemanja, başkalarının ne düşüneceği hakkında kaygı taşımaksızın kendi tarzında siyah-beyaz portreler çekebiliyor. “Eminim herkes en azından bir kez olsun siyah-beyaz bir fotoğraf çekmiştir. İçgüdülerinize güvenerek ve yeni fikirler deneyerek kendinize ait bir şey üretmenin yolunu bulabilirsiniz".