2021 yılında Kovid kapanmalarının yarattığı bocalama hali tüm dünyada etkisini sürdürürken belgesel fotoğrafçısı Andrea Frazzetta oğlunu parka götürdüğünde bir tuhaflık olduğunu fark etti. “Gittiğimiz ilk birkaç seferde çocuğum korkuyordu” diye içini döküyor Andrea. “Yabancı ve ürkütücü bir ortamdı. Hayatının bu evresine kadar oğlumun çoğunlukla dört duvar arasında yaşadığını fark ettim. Benim deneyimim kuşkusuz farklı olsa da yaşadığımız travmanın etkilerinden kurtulmak ve kaybettiğimiz yılı telafi etmek için benzer bir ihtiyaç hissettim.

Andrea bir ebeveyn olarak bir şeyler yapması gerektiğini biliyordu. Oğlunun doğayla bağlantı kurmasına yardım etmesi gerekiyordu ve doğanın kendisi için de bir mutluluk kaynağı olacağını umuyordu. Ne mutlu ki çok geçmeden oğlu doğayla buluştu ve Andrea da fotoğrafçılık becerilerini kullanarak eğlenceli bir şeyler yapma fırsatı buldu. “Tüm okullar hâlâ kapalıydı; biz de farklı bir çözüm üzerinde düşünmeye başladık” diye açıklıyor Andrea. “Bu ‘doğada eğitim’ yolunu, yani çocukları sınıflar yerine açık havada öğrenmeye teşvik eden ana okullarını keşfettik. Oğlumu Milano kırsalında bulunan böyle bir okula yazdırdık ve karşılaştığım ortamı görür görmez büyülendim. Çocukların doğadaki davranışları, deneyimleri ve bunun görsel etkisi mükemmeldi.”

Böylece Andrea, Bergamo’daki bir Kovid servisinde tükenmiş doktorları ve hemşireleri fotoğrafladığı zor günlerden yalnızca birkaç ay sonra kendini hem fiziksel hem duygusal anlamda bambaşka bir yerde buldu. Fotoğraflarının alışılagelmiş nesneleri değişse de Andrea aynı hikâye anlatma arzusuyla doluydu ve bu uğraşında yararlandığı becerileri değişmemişti.

“Bir belgesel fotoğrafçısı olarak bu okulları büyük bir fırsat olarak gördüm” diye açıklayan Andrea ekliyor: “fotoğraflarımla bu okulları tanıtırsam birçok çocuğun bundan yararlanabileceğini düşündüm. Kovid öncesinde bile hepimiz dört duvar arasında çok fazla zaman geçiriyorduk. Bu duvarların ev, sınıf veya ofis olması durumu değiştirmiyordu.”

Oğlunun okuduğu Milano’daki orman okuluyla başlayan Andrea, her birinde bir hafta ila 10 gün çalışarak sonraki üç ay içinde altı farklı “doğal ana okulunun” fotoğraflarını çekti. “İtalya’nın birçok noktasında okullar vardı” diye açıklayan Andrea şöyle devam ediyor: “Bazıları kırsaldaki kasabaların dışında, bir kısmı dağlarda, bazıları da sahil bölgelerindeydi. Bu yerleri görmek harikaydı.”

Bu yerlerin hikâyelerini incelikle anlatan Andrea bu başarısını bu önemli üç unsurun bir araya gelmesine borçluydu: doğada hareket etme becerileri ve tecrübesi, Alpha fotoğraf makinelerinin teknik özellikleri ve en önemlisi, zaman. “Dergilerle ve gazetelerle çalıştığımda görevler genelde kısa süreli oluyor,” diye açıklayan Andrea şöyle devam ediyor: “National Geographic Society’nin kendi topluluklarında çalışan fotoğrafçıları desteklemek için başlattığı programa başvurarak projem için hibe aldım.” Bu projeye daha fazla zaman ayırabilmem sayesinde çalışma yaptığım her yeri doyasıya keşfetme ve hatta oluşturduğum görüntülerin stilini değiştirme olanağı buldum.

Andrea’nın Sony Alpha 7R III ve 7R IV fotoğraf makineleri ona çeşitli şekillerde yardımcı oldu. “Normal işimde yaptığım gibi iki farklı gövde kullandım. Böylece lens değiştirmem gerekmedi,” diyor Andrea ve ekliyor: “Dolayısıyla, kullandığım gövdelerin küçük ve hafif olması oldukça yardımcı oldu. Ayrıca fotoğrafların çoğunu ekranı kullanıp ters çevirerek çektim. Bu sayede bel seviyesinde veya daha aşağıdan çekim yapabiliyordum. Bu teknik çocukların göz hizasına inmeme yardımcı oldu ve dışarıdan bakıldığında fotoğraf çektiğim daha az belli oluyordu. Fotoğraf makinenizi gözünüze doğru götürdüğünüzde insanlar, özellikle de çocuklar farklı tepkiler veriyor.”

Andrea, Alpha 7R fotoğraf makinelerinin netleme hızı kadar sessiz çekim özelliğinin de çok önemli olduğunu söylüyor. “Sessiz deklanşörler belgesel çalışmalarını dönüştürüyor” diye açıklayan Andrea şöyle devam ediyor: “Çünkü tam özgürlükle ve daha fazla güvenle çalışmanın başka bir yolunu sunuyor. Makinenin otomatik netleme özelliği ise olağanüstü. Normalden daha uzun süre çekim yapsam da bu anlık yakalanabilen kareleri kaçırabileceğim anlamına gelmiyor. FE 50mm f/1.4 ZA gibi hızlı lensler kullandığımda bile her zaman saliseler içinde mükemmel netlemeye ulaşabildim.”

“İlginç olan ise çocukları haftalarca gözlemledikten sonra sınıftaki hallerine kıyasla çok daha odaklanmış göründüklerini fark ettim” diyerek konuyu toparlayan Andrea şöyle devam ediyor: “Aksini beklersiniz fakat daha sakinler. Bu da bizi eğitim yöntemlerimiz üzerine ciddi anlamda düşünmek zorunda bırakıyor. Şüphesiz çok daha iyi bir yol var.”

Andrea kendinde de değişiklikler fark etmiş. “Çekim sıklığımın azalması sebebiyle daha fazla düşünme fırsatı buldum. Bence bu çektiğim görüntülere de yansıdı. Normalde çektiğim görüntülerden daha farklılar, çok daha rahatlatıcı ve zarifler. Bana göre bu doğal yaşamın bir yansıması.

“Kovid sırasında birçoğumuzun hayatlarımızı değiştirmeyi düşündüğünü biliyorum” diyen Andrea konuşmasını şöyle bitiriyor: “Peki kaçımız bunu başarabildik? Bu proje vesilesiyle doğayı kucaklamak benim için büyük bir fırsattı. Şanslı olduğumu hissettim. Hayatta olduğum için, çocukların doğayı kucaklamalarına tanık olduğum için ve yeniden fotoğrafçı olduğum için şanslı olduğumu düşündüm.”