Odaktaki Görüntü

29 Şubat 2020’de çektiğim bu fotoğraf, Londra O2 Arena’da çalan The Script’e ait. Dünyanın karantinaya girmesinden önce fotoğrafladığım son konserlerden biriydi. Bu fotoğraf, bir yılı aşkın süredir hayatta eksik olan bir şeyi gösteriyor. Aslında elimde Sony Alpha 7R III ve FE 85mm f/1.4 G Master lensle, diyaframı tamamen açarak çektiğim, çok görüntülü bir panorama.

Panorama fotoğraflarda görülmeyen bir şey olduğu için, düşük bir alan derinliği olmasını istedim. Genellikle panorama fotoğraflar geniş açılı lensle çekilir; yani bu düşük alan derinliğini gerçekten elde edemezsiniz ve sinematik görünümlü bir fotoğraf ortaya çıkar.

2011’den bu yana The Script ile çalıştığım için, gösteri sırasında sahnede olmama izin veriyorlar. Turneye katılmak, bana bunun gibi yaratıcı riskler alma lüksü veriyor; grubu yalnızca birkaç şarkıda veya turnenin bir gecesinde çekiyorsanız bunun gibi yaratıcı bir şeyi deneme riskini göze alamazsınız.

Birkaç gösteriden sonra, bazı anların ne zaman gerçekleşeceğini anlamaya başladım; bu yüzden fotoğrafları çekmek için güzel bir yerde durmaya dikkat ediyorum. Bu fotoğrafta hareket etmeden bir yerde durdum, bir fotoğraf çektim, sonra dönüp bir başka fotoğraf çektim, oturup bir fotoğraf çektim ve böyle devam ettim. Toplamda 5 saniye içinde dikey yönde sekiz fotoğraf çektim. Bunlar daha sonra Adobe Lightroom kullanılarak birleştirildi. Adobe Photoshop’ta 10 dakika daha çalışıp tamamen hizalanmamış birkaç yeri düzelttim.

Grup bu fotoğrafa bayıldı. Karantina yüzünden henüz fırsatım olmadı ama baş vokal Danny ile uzun süredir bir anlaşmamız var; evine gidip duvarda asmak istediği yeri ölçeceğiz, sonra mümkün olan en büyük baskıyı yapacağız.

Karantina döneminde stüdyoda müzik gruplarıyla çalıştım ama canlı bir konsere hiç mi hiç benzemiyor. Hem benim açımdan hem de müzisyenler açısından, dinleyiciler olmadan bir müzik grubu eksik kalıyor.