Müzik sert ve sarsıcı bir şey; sadece duyulan değil, hissedilen de bir duygu. Kalabalık, bir hareket ritüeliyle karanlığa gömülmüş, duyusal bir aşırı yükleme içinde kendini kaybediyor. Aralarında dolaşan Alex Verhalle bu karanlık tekno deneyiminin tüm yer altı enerjisini ve özgünlüğünü barındıran o anları arıyor.

Tıpkı müzik gibi o da tamamen tavizsiz. Fotoğrafları yoğun gölgeler, hırçın hareketler, terden ışıldayan parlamalar ve bu kültürün sert, dur durak bilmeyen enerjisiyle dolu karanlık ve derin bir kutlama niteliğinde. “Müzik benim ilk aşkım,” diyen Alex ekliyor: “ve hayatımda her zaman vardı. Fotoğrafçılık benim onu anlama ve kutlama biçimim. Bu benim düşüncem ve bunu mutlaka dürüstçe yapmam gerekiyor. Çektiğim fotoğraflar gerçek olmalı; kurgu yok, poz yok. Tüm olay, bu yoğun anları hisseden insanların o ham duygusunu kutlamakla ilgili.”

“Bir süper güç seçebilseydim bu görünmezlik olurdu,” diye açıklayan Alex devam ediyor: “Görünmeyi pek sevmiyorum çünkü o ufacık etkileşim bile o anın değişmesine, hatta kaybolmasına neden olabilir. Ben rol yapan birini değil, müziğin içinde kaybolan birini çekmek istiyorum. En kötüsü ise o anın büyüsünden kopardığım kişiler. Kendimi onların yerine koyuyorum. Hiçbir fotoğraf o anın önüne geçmemeli.” “İşimi kolaylaştıran şey,” diyerek cümleye giren Alex şunları söylüyor: “biraz ufak tefek olmam, bu sayede çoğu zaman fark edilmeden hareket edebiliyorum ve tabii bu ortamların karanlığı da epey yardımcı oluyor. Aslında tam bir sokak fotoğrafçısı gibi çalışıyorum, fotoğraf makinesini gözüme pek yaklaştırmam çünkü bu dikkat çekebiliyor. Onun yerine göğüs ya da bel hizasından kadraj alıyorum.”

Alex’in o dürüst tavrının bir parçası da siyah-beyazdan asla vazgeçmemesi. “İronik bir şekilde,” diye başlayan Alex şunları diyor: “siyah-beyaz kareler sosyal medyada pek o kadar tutulmuyor ama benim için tekno etkinliklerindeki o yoğunluğu ve duyguyu yansıtmanın en etkili yolu bu. Üstelik bu artık benim imza tarzım oldu. Siyah-beyaz aslında bir soyutlama olsa da içinde bir gerçeklik barındıran o belgesel tadına sahip.” Şunları söyleyerek devam ediyor: “Üstelik, bu ortamlarda ışıkların ve lazerlerin rengine müdahale şansınız yok. Işık tasarımcısı şahane bir iş çıkarıyor olabilir; ama belli bir renk tonu ya da ışık patlaması anlatmak istediğim hikayenin önüne geçiyorsa, bu benim için sıkıntı. Ben tamamen kontrastın, gölgelerin ve formların o saf haline odaklanmak istiyorum. Arada dikkat dağıtan hiçbir şey olmasın, sadece duygular kalsın.”

Alex’in o bağ ve gerçeklik arayışı, Sony Alpha 1 II’yi kullanma tarzına da yansıyor. “Düşük ışık ve yoğun hareketin olduğu o zorlu çekim şartlarına rağmen, her zamanki gibi manuel çalışmaya devam ediyorum.” diye açıklayan Alex ekliyor: “Mekandaki tüm ışığı yakalamak için diyaframı sonuna kadar açıyorum ve makinenin bu işin altından kolayca kalkacağını bildiğim için de 6400 gibi epey yüksek ISO değerlerine çıkıyorum. Bu sayede 1/160 gibi deklanşör hızlarına ulaşıyorum. Bu hız hem aşırı bulanıklığı engelleyecek kadar seri hem de kadrajdaki hareket hissini bozmayacak kadar doğal.” Ayrıca tıpkı klasik bir sokak fotoğrafçısı gibi FE 14mm f/1.8 GM tarzı lensleri içgüdüsel olarak doğru mesafeye ayarlayıp mesafe netlemesi yaparak manuel çalışmayı tercih ediyor. Alex bunu şöyle açıklıyor: “Böyle çalışmak aslında fark edilmemenin bir başka yolu. Bir dansçı mükemmel netlikte olmasa bile görüntüde büyük bir değer olabilir.”

DSLR’dan aynasız sisteme yeni geçen Alex, ağırlık konusundaki avantajı hemen fark etmiş. “Sony kitim eskisine göre çok daha hafif; gerçi bütün gece fotoğraf makinesiyle çalışmanın o fiziksel yükü beni hiçbir zaman pek yormadı.” diyen Alex şöyle devam ediyor: “Asıl mesele yanıma, yani çantama neler alabileceğimle ilgili. Eskiden ekipmanlarım her an yanımda olamayacak diye çok dert ederdim ama artık buna gerek kalmadı.” Alex, Alpha 1 II’nin özelleştirme seçeneklerini de inanılmaz kullanışlı bulmuş. “Yaptığım ilk iş, kadranları alışık olduğum düzene getirmek oldu.” diyor ve ekliyor: “Bu sayede saniyeler içinde makineyi içgüdüsel olarak kullanmaya başladım. Siyah-beyaz JPEG moduna aldım ve anında, sanki on yıldır bu makineyle çalışıyormuşum gibi çekime daldım.”

“Anın içinde olmayı ve her kareyi bilerek, isteyerek çekmeyi seviyorum. Pek çok fotoğrafçı böyle durumlarda binlerce kare yakalarken, ben sadece yüzlerce çekiyorum ve çoğunu da değerlendiriyorum. Kusursuzluk peşinde koşmuyorum. Sonuç önemli ama oraya varış yolum benim için çok daha mühim. Nihayetinde fotoğraflara bakınca bunu hissedebilmelisiniz.”